| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
وقتي كه سيم حكم كند ، زر خدا شود . و قتي دروغ ، داروي هر ماجرا شود وقتي هوا ، هواي تنفس ، هواي زيست سرپوش مرگ ، بر سرِ صدها صدا شود . وقتي در انتظار يكي پاره استخوان هنگامه ز جنبش دُم ها به پا شود وقتي به بوي سفره ي همسايه ، مغز و عقل بي اختيار معده شود ، اشتها شود وقتي كه سوسمار صفت پيش آفتاب يك رنگ ، رنگها شود و رنگها شود ... بگذار در بزرگي اين منجلاب يأس دنياي من به كوچكي ِ ا نزوا شود !! |
||
|
+
نوشته شده در جمعه یازدهم اسفند 1385ساعت 11:38 توسط مریم
|
|
||
|
|
|
|
|
نور را پيموديم، دشت طلا را در نوشتيم افسانه را چيديم، و پلاسيده فكنديم كنار شن زار، آفتابي سايه بار، ما را نواخت. درنگي كرديم . بر لب رود پهناور رمز، روياها را سر بريديم . ابري رسيد، و ما ديده فرو بستيم . ظلمت شكافت، زهره راد يديم، و به ستيغ برآمديم . آذرخشي فرود آمد. و ما را در نيايش فرو ديد . لرزان، گريستيم . خندان، گريستيم . رگباري فرو كوفت : از در همدلي بوديم . سياهي رفت، سر به آبي آسمان سوديم، در خور آسمان ها شديم . سايه را به دره رها كرديم . لبخند را به فراخناي تهي فشانديم . سكوت ما بهم پيوست، و ما ماشديم . تنهايي ما تا دشت طلا دامن كشيد . آفتاب از چهره ما ترسيد . دريافتيم، و خنده زديم . نهفتيم و سوختيم . هر چه بهم تر، تنها تر. از ستيغ جدا شديم : من به خاك آمدم، و بنده شدم . تو بالا رفتي و خدا شدي .
سهراب سپهری
|
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه چهارم مرداد 1385ساعت 9:56 توسط مریم
|
|
||
|
|
|
|
|
فاصله را تو يادم دادي
عکاس بهتر از ما فاصله را مي فهميد
|
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه دوازدهم تیر 1385ساعت 10:3 توسط مریم
|
|
||
|
|
|
|
ديگه دل تنگ نمي شم
شايد زيادي خودمو درگير كردم
با اين حال هنوز دوست داشتن كارِ منه
شايد روزي برسه كه دلتنگي واسه من بي معني بشه
فكر كنم اونروز خيلي سرد و بي روح باشم
ولي واسه خودم و سادگيم متأسفم و براي ....
تأسفي كه تا آخر عمر همراه منه .
ولي
بجاي دلتنگي هاي هميشگي حسرت جاشو گرفته ، حسرتِ همه چيز و همه كساني كه به راحتي از دستشون دادم.
تنها چيزي كه برام مونده ساعت هاي خلوت و سكوتي ست كه با صدايي هق هق گريه سپري مي شه
تنها چيزي كه برام مونده صداي تيك تاك ساعتيست كه هميشه و همه حال گذشت زمان را به ياد من مي ياره
و
تنها چيزي كه برام مونده انتظار براي اميد
من اما ، سرشارم از بوي زندگي ، سرشارم از دوست داشتن . دعواهاي دلتنگيم ،
هر روز خطا ، " پروين " مي گويد : و سرشارم از حس رفتن ، حتي اگر هنوز ، اراده ي كافي نداشته باشم !
|
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم خرداد 1385ساعت 11:3 توسط مریم
|
|
||
|
|
|
|
|
نكردي رحم و رفتي . صبر و تابم را كجا بردي ؟ زدل آسايش و از ديده خوابم را كجا بردي ؟ تو رو گرداندي و در چشم من تاريك شد دنيا چه كردي بي مروّت آفتابم را كجا بردي ؟
زماني واژه ي رفتن برايت تفسير خواهد شد كه در خلوت خودتي و به ياد خاطرات تلخ و شيرين دلم را از جفا اي بي وفا خون ساختي رفتي چو اشكم در ميان خاك و خون انداختي و رفتي مهم نيست كه چرا دلتو برداشتي و رفتي مهم اينه كه هر دوی ما تنهاييم مهم اينه كه به ياد داشته باشي كه من از هميشه تنهاتر و محتاج به تو... كجايي در شب هجران كه زاريهاي من بيني چو شمع از چشم گريانم اشكباريهاي من بيني از خودم مي گم كه مي دونم چي به سرم اومده نه مي خندم نه مي گريم نه سرمستم نه هوشيارم نمي دانم چه بايد كرد در دنياي حيرانم ولي هميشه يه چيزي رو با خودم تكرار مي كنم و مي خوام كه تو هم بداني دوستت دارم و دانم كه تويي دشمن جانم از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم
|
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه یکم خرداد 1385ساعت 18:32 توسط مریم
|
|
||
|
|
|
|
|
ای همه غمگین اگر تنها شدی ، من با توام خسته دل از هرکه ، وزهر جا شدی ، من با توام ****** گر به کُنج بی کسی آمیختی با درد خویش دلگران از مردم دنیا شدی ، من با توام ***** از غمت گریان منم ، گر تا سحر مانند شمع اشکریزان در دل شب ها شدی ، من با توام ***** ای عزیز همزبان ، ای همنفس ، ای هموطن! خسته گر از گنبد مینا شدی ، من با توام
***** اشک غمگینان دلم خون می کند ، ای وای من! ناله کمتر کن اگر تنها شدی ، من با توام ****** ای بیابانگرد بی کس ! گر زغربت ، روزها دربدر در کوه و در صحرا شدی ، من با توام ****** در شب سرد زمستان ، روح من در کومه هاست چون اسیر لشکر سرما شدی ، من با توام ****** کامران بودی اگر ، جانت سلامت ، شاد باش ! ور به کام درد جانفرسا شدی ، من باتوام ******* ای دو چشم اشکریزان ! در دل شب های تار هر زمان از دست غم دریا شدی ، من با توام
*******
تقدیم به کسی که خودش رو به نام پوچترین آدم دنیا معرفی کرد . حرفی واسه گفتن نداشتم تنها کاری که می تونم واسش انجام بدم بیان احساسات قلبی از طریق این شعر هست .امیداورم بدونه که به یادش هستم و آرزوی سلامتیش رو از خداوند می خوام .
|
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه هفدهم اردیبهشت 1385ساعت 9:51 توسط مریم
|
||
|
|
|
|
|
آدمـک آخــرِ دنيــاست، بخند آدمـک مـرگ هـمين جاست، بخند آن خـدايي که بـزرگش خوانـدي به خـدا، مثـل تـو تنهـاست، بخند دستخطي کـه تـو را عاشـق کرد شوخـيِ کاغــذي ماسـت، بخند فکر کن دردِ تـو ارزشـمند است فکر کن گريـه چـه زيباست، بخند صبحِ فردا به شبت نيست که نيست تـازه انگار کـه فـرداسـت، بخند راستـي آنچـه بـه يــادت داديم پَر زدن نيست کـه درجاسـت، بخند آدمــک نغمــهء آغــاز نخوان به خــدا آخــر دنيـاست، بخند |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1385ساعت 9:14 توسط مریم
|
|
||
|
|
|
|
|
خانه ای خواهم ساخت آسمانش آبی باز باشد همه پنجره هایش به پذیرایی نور ساحت باغچه اش پر بزنیم حوض ماهی پُر آب قامتِ پاک درختانش سبز و تو را هم خواند که در این خانه کنارم باشی سینه آینه تصویر تو را می جوید که در آیی چون نور تو بدین خانه بیا در خیابانِ امید /کوچه ی باورِ سبز / نبش میدانِ صبوری آن جا / خانه ای خواهی یافت سَر دَرِ خانه چراغی روشن روی سکویش گلدان گُلی در دلِ خانه اجاقی دلگرم با حضور تو در این خانه چه جشنی بر پاست آسمانِ شبِ این خانه پُر از چشمک و مهتاب و نسیم ناودانش پُر موسیقی آب / ای سر آغاز امید تو بدین خانه در آ من به دیدار تو می اندیشم و به آرامش بودن با تو |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم فروردین 1385ساعت 10:13 توسط مریم
|
||
|
|
|
|
|
::::::::::::::: آنکه باشد همه در کارِ دل آزاریِ من کاش می سوخت دلش برمن و بر زاریِ من آنکه بیش از همه با من دَمِ یاری می زد دست برداشت زمن روزِ گرفتاریِ من جز تو ای غم که نداری سرِ پیمان شکنی کس ندیدم که سر بُرده ره یاری من من نگویم که در این شهر وفاداری نیست هست بسیار ، ولی کو به وفاداری من ؟
تقدیم به کسی که توقع زیادی ازش داشتم و باعث ناراحتیش شدم ولی خوب به دلتنگیم دقت کن تقصیر من نیست تقصیر غم هایی هست که تو دلم هست و باعث شده که پرتوقع باشم .
|
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 9:44 توسط مریم
|
|
||
|
|
|
|
|
این چند روز نتونستم مطلب جالب و خوشایندی رو واسه پست جدیدم انتخاب کنم . ولی بیکارهم نبودم . و نمی خوام که شما دوستان عزیز هم بیکار باشید واسه همین تو وبلاگ گردی هایی که داشتم به
پست جدید یکی از دوستان به نام بازی با موس برخورد کردم . خیلی جالب و سرگرم کننده
بود . دوست دارم دوستان عزیز من هم کمی خودشون رو با موس سرگرم کنند واسه همین
پیشنهاد می کنم یه سری به این وبلاگ بزنند . |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم فروردین 1385ساعت 12:12 توسط مریم
|
|
||
|
|
درباره |
|
وقتی دهكده ای می سوزد دودش را همه می بينند اما وقتی قلبی می سوزد كسی شعله اش را نمی بيند . ### مریم### |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
